Debiuty szachowe
Do czego dąży każdy debiut, które warianty się liczą i jakie plany po nich następują. Potem zagraj warianty sam na darmowej szachownicy do analizy.
Dopiero zaczynasz? Zacznij od najlepszych debiutów szachowych dla początkujących.
Obrona sycylijska
Najlepiej przeanalizowana odpowiedź na 1.e4 i najpopularniejsza na poziomie mistrzowskim. Czarne odrzucają symetrię i grają na wygraną od pierwszego ruchu.
Obrona francuska
Solidna odpowiedź na 1.e4. Plany czarnych obracają się wokół jednego przełomu pionowego, ...c5, wymierzonego w białego piona d4.
Obrona Caro-Kann
Solidna odpowiedź na 1.e4, która zostawia gońca białopolowego na wolności. To jakby obrona francuska bez złego gońca.
Partia hiszpańska
Najważniejszy i najdokładniej przeanalizowany debiut otwarty. Niemal każdy mistrz grał kiedyś partię hiszpańską, często oboma kolorami.
Partia włoska
Klasyczny sposób otwierania: rozwijaj się, celuj w f7, roszuj. Najlepszy pierwszy debiut dla większości graczy.
Gambit hetmański
Jeden z najstarszych debiutów w szachach, wspomniany już w rękopisie z Getyngi z 1490 roku i wciąż grany na najwyższym poziomie. Z jego pierwszych ruchów wyrastają zarówno obrona słowiańska, jak i półsłowiańska.
Obrona słowiańska
W gruncie rzeczy gambit hetmański odrzucony bez złego gońca. To jedna z najsolidniejszych odpowiedzi na 1.d4.
Obrona królewsko-indyjska
Oddaj centrum białym, a potem je wysadź. To jedna z najostrzejszych odpowiedzi na 1.d4.
Obrona nimzoindyjska
Obrona nimzoindyjska to jedna z najbardziej szanowanych obron przeciw 1.d4. Czarne wiążą skoczka, walczą o e4 i często zostawiają białym zdwojone piony do sporu przez czterdzieści ruchów.
Partia angielska
Debiut skrzydłowy, który walczy o d5 z boku i często przechodzi w debiuty 1.d4. Nazwę zawdzięcza Howardowi Stauntonowi, który grał go w meczu z Saint-Amantem w 1843 roku.
System londyński
Jedno ustawienie przeciw niemal wszystkiemu. Jest popularny na poziomie klubowym i często krytykowany za powtarzalne partie.
Obrona skandynawska
Rzuć wyzwanie centrum w pierwszym ruchu. Teorii jest niewiele, plany są jasne, a linie z 2...Qxd5 raz po raz prowadzą do tej samej struktury pionowej.
Gambit królewski
Debiut romantycznej epoki szachów. Białe już w drugim ruchu oferują pionka, by otworzyć linię f i ruszyć na czarnego króla.
Atak Fried Liver
Poświęcenie skoczka na f7, które wyciąga czarnego króla na środek szachownicy. Najsłynniejsza pułapka partii włoskiej.
Obrona Grünfelda
Czarne zapraszają białe do zbudowania dużego centrum pionowego, a potem atakują je figurami ze skrzydeł. Ulubiony debiut mistrzów świata.
Gambit Stafforda
Gambit pełen pułapek wywodzący się z obrony rosyjskiej: czarne oddają pionka w trzecim ruchu i zastawiają pułapkę za każdym naturalnym ruchem.
Obrona holenderska
Czarne odpowiadają na 1.d4 natychmiastowym roszczeniem do e4 i okiem zwróconym na białego króla. Nierównowaga od pierwszego ruchu.
Obrona Pirca
Czarne pozwalają białym zająć centrum, budują zwartą twierdzę na skrzydle królewskim i czekają na właściwy moment do kontrataku.
Debiut kataloński
Gambit hetmański z gońcem na fianchetto. Białe grają na długotrwały nacisk po długiej przekątnej, a nie na szybki atak.
Gambit Evansa
Białe oddają pionka b, by zyskać czas na c3 i d4, zamieniając spokojną partię włoską w szybki atak.
Partia szkocka
Białe otwierają centrum w trzecim ruchu zamiast manewrować. Jasne, aktywne pozycje i mniej teorii niż w partii hiszpańskiej.
Londyn Jobavy
Agresywny kuzyn systemu londyńskiego: Nc3 zamiast c3, hetman na d2 i często długa roszada ze szturmem pionów.
Partia wiedeńska
Białe najpierw rozwijają hetmańskiego skoczka i trzymają f4 w odwodzie. Elastyczna, ostra i pełna sztuczek.
Obrona Benoni
Asymetryczna walka od trzeciego ruchu: czarne dostają przewagę pionów na skrzydle hetmańskim i aktywne figury, białe przewagę w centrum i przestrzeń.
Jak wybrać debiut
Wybieraj według typu pozycji, który chcesz grać, a nie według tego, co ma najlepsze wyniki w bazie danych. Gracz, który lubi powolne manewrowanie, wyciągnie więcej z Caro-Kann albo gambitu hetmańskiego niż z sycylijskiej Najdorfa, niezależnie od tego, jak dobre wyniki ma Najdorf u tych, którzy go studiują.
Potem naucz się dobrze jednego debiutu zamiast słabo pięciu. Znajomość planów jednego systemu daje więcej niż dwanaście wykutych ruchów w każdym z pięciu systemów, bo pamięć przestaje działać, gdy tylko przeciwnik zagra coś, na co się nie przygotowałeś. Poniżej poziomu mistrzowskiego zwykle dzieje się to wcześnie.
Najszybszy sposób na naukę debiutu to grać go, przegrywać nim i analizować dlaczego. Zaimportuj swoje partie i znajdź ruch, w którym pozycja się odwróciła. Potem wróć do poradnika z konkretnym pytaniem, zamiast czytać go od deski do deski.
Studiuj debiut na szachownicy
Każdy poradnik daje ci kolejność ruchów i idee. Żeby zobaczyć je w działaniu, zagraj ruchy na szachownicy do analizy. Jej baza debiutów pokazuje, jak często każda kontynuacja jest grana z dokładnie tej pozycji w partiach na Lichess i jakie ma wyniki. Możesz ją przefiltrować według przedziału rankingowego, w którym grasz.
Gdy jakiś ruch cię zaskoczy, niech Stockfish pokaże odparcie. Zwykle to moment, w którym debiut wskakuje na swoje miejsce.
Najczęstsze pytania
Jaki jest najlepszy debiut szachowy dla początkujących?
Białymi partia włoska, w której każdy ruch wynika z zasady, którą możesz powiedzieć na głos. Czarnymi 1...e5 przeciw 1.e4 i gambit hetmański odrzucony przeciw 1.d4. Wszystkie trzy opierają się na klasycznych zasadach (rozwijaj figury, walcz o centrum) i wymagają bardzo mało pamięciówki.
Ilu debiutów powinienem się nauczyć?
Jednego białymi, a czarnymi jednego przeciw 1.e4 i jednego przeciw 1.d4. Większość partii zaczyna się od jednego z tych dwóch ruchów, więc trzy systemy obejmują większość tego, co spotkasz. Dokładne ich poznanie działa lepiej niż próbowanie tuzina.
Ile teorii debiutowej potrzebuję?
Poniżej około 1800 bardzo mało. Znajomość pierwszych sześciu-ośmiu ruchów i planu po nich wystarcza; partie na tym poziomie rozstrzygają taktyka i błędy w grze środkowej, a nie przygotowanie debiutowe.